या व्हिडिओमध्ये 'नाखवादादा' ही मराठी कविता सादर करण्यात आली आहे, जी मुलांचा आणि एका नाखव्याचा (नाविकाचा) संवाद चित्रित करते. सुंदर टेकड्या, हिरवीगार अरण्ये आणि चैतन्यमय निसर्ग पाहण्यासाठी, मुले नाखव्याला त्यांना खाडीपार घेऊन जाण्याची विनंती करतात. ही कविता त्या नयनरम्य निसर्गदृश्याचे—ज्यामध्ये पांढरे ससे, रंगीबेरंगी फुलपाखरे आणि दवबिंदू यांचा समावेश आहे—सकाळच्या लख्ख उन्हात अतिशय सुंदर वर्णन करते. व्हिडिओची लिखित प्रत Speaker 1: नाखवादादा, नाखवादादा, 'खाडीपल्याड न्याल काय?' 'खाडीपल्याड या वेळी सोन्या तुझे काम काय?' Speaker 1: नाखवादादा, नाखवादादा, 'खाडीपल्याड न्याल काय?' 'खाडीपल्याड या वेळी सोन्या तुझे काम काय?' Speaker 1: खाडीपल्याड उंच डोंगर, डोंगरावर हिरवे रान, सकाळच्या कोवळ्या उन्हात, दिसेल किती छान छान! Speaker 1: हिरव्या रानी शुभ्र ससे, सश्यांचे डोळे लाल, त्यांना पाहून रागाने गुंजा, आपले फुगवतील गाल. Speaker 1: फुलाफुलांत फुलपाखरे, फुलपाखरांचे सोनेरी रंग, उन्हात त्यांच्यासंगे न्हाती, पक्षी आपले फुलवून अंग. Speaker 1: पानापानात दवबिंदू, दवबिंदूंचे हिरे लाख, कोवळ्या उन्हात झगमगती, आभाळाचे निळे पाख. Speaker 1: आभाळात रंगीत ढग, ढगामागे इंद्रकमान, कमानीवर घेऊनी झोके, पाहायची आहे खाडीची शान. Speaker 1: नाखवादादा, नाखवादादा, 'खाडीपल्याड न्याल काय?' 'खाडीपल्याड या वेळी सोन्या तुझे काम काय?'